Өнөөдөр намайг удаан бодолд оруулсан нэг мэдээ байна.
Сүүлийн өдрүүдэд АНУ-д AI-ийг сургуульд хэрхэн ашиглах талаар томоохон хэлэлцүүлэг өрнөж байна.
Хэлэлцүүлгийн төвд AI өөрөө биш.
AI-д хэн хяналт тавих вэ? гэсэн асуулт байна.
AI компаниудтай хамтран багш нарыг сургах үндэсний академи байгуулагдаж байгаа энэ үед боловсролын байгууллагуудын нэг байр суурь дахин хүчтэй гарч иржээ.
AI анги танхимд орж болно. Гэхдээ AI анги танхимыг удирдаж болохгүй.
Энэ өгүүлбэрийг уншаад би хэсэг бодлоо.
Намайг хамгийн их бодож тунгаахад хүргэсэн нь...
Бид хүүхдүүддээ AI ашиглахыг заах тухай их ярьдаг.
Гэхдээ...AI-д эргэлзэхийг нь зааж байгаа бил үү?
Хүүхэд нэг өдөр ChatGPT-ээс, Gemini-гээс, эсвэл бүр өөр AI-аас буруу хариулт авна.
Тэр үед хамгийн чухал чадвар нь зөв хариултыг мэддэг байх биш.
«Энэ зөв болов уу?» гэж өөрөөсөө асууж чаддаг байх юм болов уу.
Миний бодлоор AI-ийн эрин үед хамгийн аюултай хүн бол AI ашигладаг хүн биш.
AI-д хэзээ ч эргэлздэггүй хүн.
Өмнө нь бид хүүхдүүддээ: «Google-ээс хуулж болохгүй.» гэж хэлдэг байсан.
Маргааш магадгүй бид: «AI-д шууд итгэж болохгүй.» гэж хэлдэг болох байх.
Энэ хоёрын ялгаа нэг үгэнд биш. Сэтгэх арга барилд байна.
Магадгүй ирээдүйн боловсролын хамгийн чухал хичээл нь программчлал ч биш.
Эргэлзэж сурах байх.
Өнөөдрийн эх сурвалж
АНУ-д байгуулагдаж буй National Academy for AI Instruction нь багш нарыг AI хэрэгсэл ашиглах төдийгүй, AI-ийн хязгаар, ёс зүй, хүний хяналтыг хадгалах чиглэлээр сургах үндэсний санаачилга юм. Хөтөлбөрийг American Federation of Teachers (AFT), Microsoft, OpenAI, Anthropic хамтран хэрэгжүүлж байна. Хөтөлбөрийн үндсэн зарчим нь AI нь багшийг дэмжих хэрэгсэл болохоос багшийг орлох шийдвэр гаргагч биш гэсэн байр суурь юм.
Хэрэв таны хүүхэд AI-ийн өгсөн хариултыг «үнэн» гэж хүлээж авахаас өмнө нэг л асуулт асуух боломжтой бол...
Та түүнд ямар асуулт асууж сургах байсан бэ?
Өнөөдрийн эргэцүүллийг энд хүрээд өндөрлөе. Заримдаа ирээдүйг өөрчилдөг зүйл нь илүү сайн хариулт биш.
Илүү сайн асуулт байдаг.
«30 Family of the AI Tour»